Grijze haren

Ik voel me 10 jaar ouder als deze ochtend, en als ik ze nog kon tellen kon ik wedden dat ik er wel 100 grijze haren bij heb.  Hoe en waarom?  Wel....
Wolf moest vandaag naar de orthodont gaan.  Hij komt dan met de bus van school en we spreken ineens daar af (anders moet hij eerst tot thuis en dan weer een heel stuk terug).  Hij raakt er normaal gezien net op tijd voor zijn afspraak.
Ik rijd dus naar de praktijk en stuur voor ik vertrek een sms'je "Waar ben je al?"
Geen antwoord...niet van zijn gewoonte, tenzij zijn belkrediet al helemaal op is.
Als we halverwege voor een rood licht staan stuur ik weer eentje: "Ben je er al?"
Geen antwoord.
Aangekomen bij de ortho geen Wolf te bekennen....ik bel hem op en krijg ineens zijn voicemail.  GSM uit?  Da's al helemaal niet naar zijn gewoonte!  Ik bel nog eens: jawel, straight to voicemail.  O...K.....euh....en nu?  Waar is hij?  Nog onderweg?
Ik beslis het internaat te bellen, maar daar neemt niemand op.  De school dan maar?  Antwoordapparaat.  Machteloos sta ik daar.....Ik bel nog eens maar krijg weerom zijn voicemail.  F*** f*** f***!  Waar zit hij toch?  Waarom staat zijn gsm af?
Tja, daar blijven wachten heeft geen zin, dus ik laat een bericht achter bij de secretaresse, dat als hij toch nog opduikt dat hij me onmiddelijk moet bellen.  En ik beslis om verder te gaan met het dagprogramma, nl. met Beertje, Draak en Kitty naar de speeltuin in het park.
Ik troost mezelf met de gedachte dat hij het wel vergeten zal zijn.  Hij zal wel mee zijn op uitstap met internaat, naar het zwembad misschien?  Het zal wel loslopen, niets aan de hand, je zal wel zien....maar het is niet alleen door de ijzige noorderwind dat ik het koud heb.
Terwijl de kinderen zich amuseren in de speeltuin probeer ik mijn gedachten te verzetten door verder te breien aan Wolf's sokken, af en toe binnensmonds vloekend en hopend dat hij het aub gewoon vergeten is!!!  Nee, ik wil niet aan rampscenario's denken, het is een stom misverstand.
Als we terug naar de auto wandelen bel ik nog eens: nog steeds niets.  Na een ijsje van de ijskar rijden we naar huis.
Thuis gekomen ben ik bezig in de keuken als iemand ineens "boe" zegt achter mijn rug.  Daar staat hij dan, de verloren zoon!!!  Ik kon hem wel slaan!  De emoties van de afgelopen uren sloegen nu met alle hevigheid toe.  Een verward verhaal over een afgepakte gsm die hij eerst nog terug wou gaan halen op internaat, waardoor hij eerst moest eten voordat hij door mocht gaan, bus gemist, mij niet meer gevonden bij de ortho, dan maar naar de speeltuin gekomen (omdat hij wist dat we daar naartoe zouden gaan na de ortho), daar mijn auto gezien maar ons niet gevonden, dan maar te voet naar huis, tadààààà.  Woest was ik!
Ondertussen heb ik naar het internaat gebeld waar ik de hele uitleg kreeg: de gsm werd gisteren idd afgenomen door een nieuwe begeleidster die niet blijft overnachten.  De andere begeleiders wisten niet waar zij de gsm gelegd heeft en konden hem deze ochtend dus niet terug geven (wat zij anders zeker gedaan zouden hebben, zeker als de kinderen buiten het internaat moeten zijn).  Ze hebben hem zelfs nog gevraagd of hij niet even naar huis moest bellen, maar nee, dat vond meneerke niet nodig!  Heb hem ingepeperd dat hij dat de volgende keer maar best WEL nodig vindt!  Pffff, ik denk dat zijn hersens in die gsm zitten, want anders had hij wel geweten dat hij gewoon op de bus had moeten stappen.  So what dat hij dan eens 1 dag zonder gsm zit!  
Pubers hè, waar zit die hun verstand eigenlijk?

Gedrocht

Zelf dingen maken is leuk, maar in mijn geval moet ik erin berusten dat er soms (regelmatig) dingen mislukken.  Misschien omdat ik wel een beetje van veel ken, maar niet echt uitblink in 1 creatieve hobby.  
Onlangs zat er bij de libelle een boekje om zelf knutsels te breien.  Leuk, dacht ik, en handig om eens een (kraam)kadootje te maken ofzo.  Beertje en Draakje mochten er ieders iets uit kiezen.  Beertje koos voor een slang, die nog eventje moet wachten.  Draak koos een lief schattig konijntje in chenille.  Toevallig vond ik diezelfde dag chenille-achtige wol bij de Zeeman, voor nog geen 1,50 euro.  Daar kun je niet voor sukkelen, dus ik nam een bol mee en begon er diezelfde avond nog aan.
Vandaag heb ik het konijntje in elkaar gestoken, gevuld en afgewerkt.  Het resultaat is...nou ja....een gedrocht.  Maar Draakje is er meteen smoor op, vind het een superlief en schattig knijntje.  Gelukkig maar *lol*.  Ik denk dat ik het afwerken toch liever aan iemand anders overlaat....maar ja, wie dan?  Vrijwilligers?

Televisie

Zo'n dikke 3 jaar geleden hebben we ons kabelabonnement opgegeven (lees hier).  Een flink jaar later kochten we een DBA-antenne, waarmee we toch al weer 2 zenders binnenkregen (eigenlijk 3: een, Canvas/ketnet en Canvas+/Ketnet+).  En nu hebben we beslist om toch maar terug voor de "full option" te gaan.  We bestelden een superzuinige LED TV (met ecocheques) en gaan dan maar ineens voor digitale TV.  De programma's van Ketnet kunnen onze jongens niet meer bekoren.  Zelf mis ik het eigenlijk nog steeds niet erg, al zal ik toch ook blij zijn om af en toe eens een film mee te pikken op een andere zender.
Wel maken we onze jongens nu al duidelijk dat dezelfde regels blijven bestaan wat televisiegebruik betreft.  Maar blij zijn ze wel, dat hoor ik als ze de programma's beginnen op te sommen die ze nu kunnen zien ;)

Alles komt terug :)

Michael Jackson was in mijn jonge jaren nog cool.  Hij had toen nog wat kleur en een neus die naam waard en hij maakte lekkere pop muziek.  De jongens hebben zijn oudere songs ondekt dankzij Youtube en zijn fan van zijn Beat it, Bad en vooral: Smooth Criminal.  De keuze voor carnaval voor Draakje was snel gemaakt: hij wou gaan als Michael Jackson.  Ik vond in de Action (super winkel waar ik al véél geld bespaard/uitgegeven heb :p ) een zwart glanzend hemd met ruches en een zilveren blazer.  Ook een zwarte cowboyhoed, een witte en een zwarte hoofdband.  Een zwarte trainingsbroek met witte streep aan de zijkant in een maatje te kort en witte sokken maken het af.
De cowboyhoed werd van touwtje ontdaan, en met een witte hoofdband erom ziet hij er "net echt" uit.  Ziet hij er niet goed uit, mijn 'Smooth Criminal'?

Beertje vindt de overall die ik vorig jaar op kapaza op de kop tikte wel OK.  Een nieuwe coole pilotenbril en pet erbij maken zijn outfit af.  Mijn eigen Top Gun piloot!
 

 En zo wordt carnaval dit jaar voor mij ook een beetje jeugdsentiment.  Ik ga even wat MJ videoclips op youtube bekijken denk ik, en Top Gun staat tussen de DVD's, misschien dat we daar vanavond nog eens naar kijken...

Welkom lente

Ja, eindelijk is het er, dat eerste streepje lente!  OK, het is nog koud, maar de zon schijnt.  En het is warm genoeg om alle ramen een half uurtje open te zetten, om de frisse lucht binnen te laten.  De zon geeft me ineens ook meer energie, meer dan ik in maanden heb gehad.  En zin om het huis een beetje te versieren, hopende dat het de zon blijft lokken ;o) .  En dus kocht ik een eenvoudige krans en wat paas-decoratiemateriaal, en hangt nu dit aan de voordeur:

Laat de lente nu maar komen....

...want dit smaakt naar meer!

Leven en dood

Deze middag mocht ik weer een geweldige conversatie meemaken aan tafel.  Beertje en Draak komen thuis eten, Draak eet graag vruchtenhagel, je weet wel, die gekleurde suikerhagelslag in leuke kleurtjes die je in Nederlandse winkels vindt: 

 

 Op de zijkant van de verpakking staan voorbeelden van de andere producten die deze fabrikant maakt: roze en blauwe muisje, chocolade hagelslag en -vlokken, anijsmuisjes en gestampte muisjes (een poedertje dus).

Ik leg de jongens uit dat de roze en blauwe muisjes voor geboortes zijn, dat het in Nederland de gewoonte is om bij de geboorte van een kindje beschuit met muisjes te eten, zoals wij suikerbonen krijgen; roze voor meisjes en blauw voor een jongetje.  Dat vinden ze wel grappig.  Maar dan vraagt Beertje zich af: waar zijn dan die gestampte muisjes voor?  Wel, antwoord Draak, die zijn voor als er iemand dood is hè, bij een begrafenis krijg je anijsmuisjes en bij een crematie gestampte muisjes, want dat is ook poeder hè!

Slim gezien, maar misschien moet ik het toch maar eens aan mijn Nederlandse mede-forummers vragen?

Lichtmis/Imbolc

Gelovig of niet, wij bakken vandaag weer pannekoeken!

Vermamajaardag

Nog eventjes, nog een paar uren (wat waren het lange uren!!!!) en om 23u59 ben ik al 15 jaar mama!!!  Ik kan het bijna niet geloven, het lijkt me iets dat gebeurd is in een vorig leven...en eigenlijk was het ook in een vorig leven.
Ik woonde nog in Italië en heb het geluk gehad 18 maanden full-time mama te zijn.  Het was één groot avontuur, maar ik kon er ten volle van genieten.  Ik vond het zelfs niet erg dat ik er 10 keer per nacht uit moest, dat hij - ook 's nachts - om de 2u borstvoeding wilde.  Want ook daar heb ik van genoten.  En toen hij een peutertje van 18 maanden was de verhuis naar België, wat heeft hij dat toen vlotjes gedaan, zich zo makkelijk aangepast.  Aan een nieuw leven in een ander land waar ze toch maar een raar taaltje spreken, hij die van zijn eerste levensdag alleen maar italiaans gehoord had.

En nu loopt hier die puber rond, het lijkt me bijna onmogelijk dat het hetzelfde kind is!  En ik lees op facebook liefdesverklaringen die hij aan zijn lief doet (shht, niet verklappen hè!) en mijn moederhart smelt ervan.  Hij kan het bloed onder mijn nagels halen, ik zou hem meer dan eens naar de maan willen schieten, maar ik hou van hem, hij zit vastgeworteld in mijn hart, met geen mes eruit te snijden.  Mijn puber, mijn kind, mijn zoneke.  Ik vraag me af hoe hij als volwassene zal zijn, kijk er al naar uit.  Maar vandaag kijk ik weer even achterom.

Een meisje tussen mijn jongensgeweld!

Sinds maandag vang ik mijn nichtje Kitty op na school, 3 dagen per week (maandag, dinsdag en woensdag).  Geweldig, dat kleine meisje tussen mijn jongens.  Ze wordt bijna 6, dus zo heel klein is ze niet meer, maar ze is wel een 'meisjes-meisje', met frulletjes en roze kleedjes enzo.  Ze giechelt en gibbert en Draak slooft zich uit om haar te laten lachen.  Ze zit achter de jongens aan als ze hun huiswerk moeten maken, wil knutselen en helpen.  Het is wel weer even aanpassen, want de jongens amuseren zich tegenwoordig heel er goed met hun tweetjes, terwijl Kitty weer even meer aandacht eist.  Maar dat vind ik helemaal niet erg.
Vandaag stond ze te springen om mee te helpen in de keuken, heeft ze bijna alle gehaktballetjes gerold en kijkt ze er al naar uit om straks weer verder te helpen bij het tafel dekken.  De eerste 3 dagen zitten er al bijna op, ik kijk al uit naar volgende week!