Knock Out

Uitgeteld hang ik in de touwen. De benen onder mijn lijf uitgeschopt, knalhard tegen de vloer, door mijn eigen lijf KO geslagen.
Ik had het voelen aankomen, al een aantal dagen werd de pijn in mijn lijf ondraaglijk zonder pijnstillers. Maar de wereld draait door, kinderen moeten (op)gevoed worden, eten klaargemaakt, werk gedaan,... De knal tegen de muren van mijn eigen fysieke kunnen was er niet minder hard om. De laatste stappen op pure wilskracht, maar dan is ook die op...

De wereld draait door, maar ik lig KO. Verplichte rust. Het maakt me....rusteloos.

Daar gaan we weer!

Het was geleden van eind oktober. De eerste dubbele oor- en keelontsteking van het jaar is een feit. It sucks, ook in 2010. Ik kruip met mijn kersenpitje terug onder het fleecen dekentje op de zetel. Slaapwel!

Hij slaapt

Taz is ziek, hij heeft buikgriep. Ik zit hier al de halve nacht met hem in onze woonkamer, want telkens uit een stapelbed kruipen met pijn in je buik is geen sinecure. Tussen 2 "toiletbezoeken" in kijkt hij wat TV, terwijl ik hier mijn nieuwe blog opstart. Veel kan ik toch niet doen, alleen bij hem zijn. Hij heeft daarnet het laatste beetje maagsappen aan de WC toevertrouwd en omdat hij dorst had heb ik hem een kopje kamillethee gemaakt. En nu slaapt hij, op de zetel. Zou ik het wagen om in bed te kruipen? Zou ik hem wakker maken? Maar dan moet hij weer bovenin zijn hoogslaper kruipen. Maar ik krijg het toch ook niet over mijn hart om hem hier alleen in de zetel te laten liggen.

Mijn bedje lonkt. Ik neem hem toch maar mee naar boven, denk ik.
Goedenacht iedereen, don't let the bugs bite you.