Business as usual?

Er is in de voorbije weken veel gebeurd, gepraat, nagedacht en wakker gelegen.  Maar nog steeds niet geblogd ;) .  Bij deze dus.
Wat is er gaande, vraag je je af?  Wel, een flinke 2 weken geleden is het project goedgekeurd (van Liefste zijn werk) dat ons wel eens aan een heel groot avontuur kan doen beginnen.  Een verhuis naar de US is een misschien-tot-waarschijnlijk geworden.  Gespannen heb ik 2 weken gewacht en ondertussen aan het idee gewend, van-paniek-naar-aanvaarding-naar-plannen gegaan.  Me al verdiept in het amerikaanse schoolsysteem e.a.  Gewacht dus, tot manlief een gesprek had met HR.  Ik dacht dus deze week knopen door te hakken.  Mis Poes!  HR gaat nu een financiële simulatie maken en op basis daarvan kunnen we een beslissing nemen: stay-or-go.  OK, we wachten dus nog een beetje langer?  Ja, 2 MAANDEN ASTEMBLIEFT!!!  Ik heb er spontaan een slapeloze nacht aan over gehouden (dat is me de laatste weken nog meer overkomen...).
Het werd teveel voor mijn zenuwen, maar gisteren ben ik tot rust en inzicht gekomen.  OK, 2 maanden zullen voorbij zijn voor ik het weet, als ik terug keer naar "business as usual".  Dus gaan we verder met het dagdagelijkse leven, maar zonder plannen maken op lange termijn.  Carpe Diem.  Punt.  Of nee, toch niet, eerder Puntkomma;

Vandalen

De achterruit van manlief's auto is vannacht aan diggelen geslagen.  De auto zelf was nog op slot en er is niets uitgehaald, dus echt een pure daad van vandalisme. De auto staat trouwens naast het huis, niet eens vlak tegen de straat of het voetpad.  Leuk is anders...daar gaat je rustige zondagnamiddag: ritje naar de politie om aangifte te doen, aangifte bij de verzekering (en nog een geluk dat de auto voor glasbraak verzekerd is!) en afspraak maken bij carglass om een nieuwe ruit te laten plaatsen.  Gelukkig kan dat vandaag nog gebeuren, zodat hij morgen de auto kan gebruiken om te gaan werken.

We wonen vlakbij een discotheek en een jeugdhuis, dus ja, er lopen hier 's nachts al wel eens jongeren voorbij onze huizen.  Al bij al hebben we tot hiertoe geluk gehad, in de 11 jaar dat we hier nu wonen 2 incidenten (onze eerste brievenbus moest het op een gegeven moment zonder poot doen en nu dus dit).  In de buurt zijn blijkbaar nog redelijk wat brievenbussen gesneuveld vannacht.

Knock Out

Uitgeteld hang ik in de touwen. De benen onder mijn lijf uitgeschopt, knalhard tegen de vloer, door mijn eigen lijf KO geslagen.
Ik had het voelen aankomen, al een aantal dagen werd de pijn in mijn lijf ondraaglijk zonder pijnstillers. Maar de wereld draait door, kinderen moeten (op)gevoed worden, eten klaargemaakt, werk gedaan,... De knal tegen de muren van mijn eigen fysieke kunnen was er niet minder hard om. De laatste stappen op pure wilskracht, maar dan is ook die op...

De wereld draait door, maar ik lig KO. Verplichte rust. Het maakt me....rusteloos.

Daar gaan we weer!

Het was geleden van eind oktober. De eerste dubbele oor- en keelontsteking van het jaar is een feit. It sucks, ook in 2010. Ik kruip met mijn kersenpitje terug onder het fleecen dekentje op de zetel. Slaapwel!